De Kracht van Keuze
Hoe je brein leert kiezen voor vertrouwen, Een blog van Honoré Daniël
Kiezen. Iedereen doet alsof het simpel is. “Je volgt gewoon je pad.” of “Het had zo moeten zijn.”
Of mijn favoriet: “Je weet het diep vanbinnen.” Nou… ik niet altijd.
Soms voelt kiezen alsof je op de snelweg rijdt, de afslag ziet en denkt: is dit ‘m… of word ik weer gedwongen om twaalf kilometer om te rijden via de rotondes van het leven?
Soms volg ik mijn intuïtie. Soms mijn angst. Soms gewoon de stem van Google Maps, met wisselend succes.
We praten over keuze alsof het vanzelfsprekend is. Maar eerlijk: de meesten van ons hebben nooit geleerd hóé te kiezen. We leerden te reageren, te presteren, te pleasen, te overleven en bouwden ondertussen een hele carrière op overleven-in-stijl.
En ergens daartussen, in die millimeter tussen spanning en zachtheid, gebeurt het echte kiezen. Niet de “zal ik dit of dat doen”-keuze, maar die diepere, die van richting, rust of overgave.
De millimeter tussen spanning en zachtheid
Die millimeter is letterlijk te vinden in je hoofd, tussen de amygdala, onze bekende Magda die het gevaar herkent en de prefrontale cortex, die alles wil begrijpen, plannen, controleren. Daar, in dat kleine stukje breinweefsel, beslist je systeem of je vlucht, vecht of vertrouwt.
Eén ademhaling dieper. Eén schouder lager.
En je lichaam fluistert: misschien is het veilig genoeg om echt te leven.
Wanneer je spanning voelt, reageert je systeem in fracties van seconden. Je amygdala schiet aan “gevaar!” en voor je het weet, heeft je lichaam al gekozen: vechten, vluchten of bevriezen.
De prefrontale cortex (die rationele stem) komt nét te laat: ze probeert te verklaren wat je lijf allang heeft beslist. Daarom voelt kiezen soms alsof het je overkomt, terwijl het in werkelijkheid door je hele systeem wordt gedragen.
De kunst is niet beter nadenken, maar leren luisteren naar de signalen vóórdat je ze interpreteert. Dat moment, die adem, die mini-millimeter, daar ontstaat keuze.
De kracht van het veld
We denken graag dat we onafhankelijk kiezen. Maar ons brein is een groepsdier.
Zodra één aap in een groep een nieuwe handeling leert, een banaan wassen, een andere route lopen, duurt het niet lang of de rest doet het ook.
Wij mensen zijn niet anders. We spiegelen onbewust elkaars stress, tempo, overtuigingen.
Eén collega die op scherp staat, en jouw cortisol stijgt mee. Eén vriend(in) die zacht ademt, en jouw systeem ontspant.
Van muren naar mareabel zijn
En toch… soms bouwen we muren. Energetische muren die we “bescherming” noemen,
maar die ons langzaam afsluiten van dat voedende veld. Hoe dikker de muur om je heen, hoe steviger de muur in je wordt.
Barrières laten zakken, of, zoals ik het noem, mareabel zijn — is niet kwetsbaar worden, het is toelaatbaar worden. Toelaten dat invloeden bestaan: die van je brein, van anderen, van de wereld.
Daar ligt het echte bewustzijn: niet in afzondering, maar in verbinding. Door te ontvangen in plaats van te verdedigen, wordt keuze weer mogelijk.
En precies dat is wat Access Consciousness® bedoelt met receiving: hoe meer je bereid bent om alles te ontvangen — ook wat ongemakkelijk voelt — hoe vrijer je wordt om werkelijk te kiezen.
Dat betekent: keuze is besmettelijk. Als jij kiest voor zachtheid, beïnvloed je het hele veld om je heen. En dat veld voedt jou terug.
Keuze is dus nooit alleen persoonlijk, het is relationeel. En juist daarin ligt de magie van bewustzijn: de kracht van één milde adem die honderd zenuwstelsels tegelijk herinnert aan rust.
Je brein is geen betonblok (ook al voelt het soms zo)
We zeggen graag: “Zo ben ik nou eenmaal.” Maar eerlijk? Dat is gewoon onze beleefde manier om te zeggen: ik durf niet meer te veranderen.
Je brein is levend, plastisch, veranderlijk, gebouwd om te leren, te vergeten, te herschrijven. Elk moment dat je iets denkt, voelt of doet, ontstaat er een pad. Hoe vaker je het bewandelt, hoe sterker het wordt.
Herhaling maakt van spanning een snelweg. Maar herhaling maakt van zachtheid óók een snelweg. Zachtheid is geen zwakte, het is neuroplasticiteit in actie, je brein dat leert dat rust veilig is.
En ja, zelfs biochemisch klopt dat: je ademhaling beïnvloedt je zuurstof- én zuurtegraad.
Lang uitademen haalt je uit verzuring, letterlijk én figuurlijk. Want een verzuurd lichaam denkt stroef. En een verzuurde geest… kiest niet meer, die herhaalt.
Dus de vraag is niet of je kunt veranderen, maar: laat je je hersenen de ruimte om het te doen?
Een cadeautje – oefenen met zachtheid
We geven je een klein cadeau. Geen groot ritueel, geen to-do-lijst, maar zes kleine poorten naar veiligheid.
Weet je wat het mooie is van oefenen? Je hoeft er niet in te geloven om te beginnen. Oefenen ís geloven.
Pak het uit. Langzaam. Ademend. Want zelfs dát is al oefenen.
1. Lang uitademen
Vier tellen in, zes tot acht tellen uit.
Je uitademing is het natuurlijke rempedaal van je zenuwstelsel.
Elke zachte zucht vertelt je brein: er is geen gevaar.2. Zachte aanraking
Hand op je borst of buik.
Fluister: “Lichaam, mag ik landen?”
Je lichaam reageert op zachtheid sneller dan op logica.3. Hummen of neuriën
De trilling activeert de ventrale vagus, je brug tussen hoofd en hart.
Het verlaagt je hartslag, laat endorfines vrijkomen en maakt je hersenen week als boter in de zon.4. Oriënteren
Kijk rustig rond. Benoem drie fijne dingen die je ziet.
Het breekt hyperfocus en brengt je terug in aanwezigheid.5. Co-regulatie
Knuffel iemand (als het welkom is).
Die aanraking laat oxytocine stromen,
verzacht je spieren, en maakt zachtheid tastbaar.6. Ontvangen-oefening
Iemand zegt iets aardigs? Zeg alleen: “Dank je.”
Vijf seconden stilte is genoeg om een nieuw pad in je brein te activeren.
Dit is neuroplasticiteit in actie, het wonder van je zenuwstelsel.
Hoe vaker je oefent, hoe sneller je terugvindt wat altijd al van jou was: keuze.
Wat Access Consciousness® zegt over keuze
We denken vaak dat keuze iets is wat je met je hoofd doet. Je zet een stap, neemt een besluit, maakt een plan. Maar Access Consciousness® nodigt uit tot iets radicaal anders:
keuze als een energetisch fenomeen — iets wat begint vóór de gedachte.
“Wat als je elke tien seconden opnieuw kon kiezen?”
Niet voor altijd. Niet voor morgen. Gewoon: nu. De volgende adem. Elke keuze creëert een nieuwe mogelijkheid. En die mogelijkheid opent weer een nieuwe richting.
We zijn getraind om te kiezen op basis van goed of fout. Maar zolang je in goed en fout leeft, blijf je gevangen in oordeel. En oordeel… is de snelste manier om je bewustzijn te verkleinen.
Keuze is niet goed.
Keuze is niet fout.
Keuze is.
Elke keer dat je iets kiest, begint creatie. Vragen stellen is hoe je ontdekt wat er nog meer mogelijk is. Het universum luistert altijd, maar de meeste mensen hebben nooit geleerd hoe ze kunnen ontvangen.
- “Wat zou ik kunnen doen om dit te creëren?”
- “Wat is hier mogelijk dat ik nog niet heb overwogen?”
Dat is waar Access levend wordt: in die ruimte van niet-weten, waarin je brein even niet probeert te snappen, maar je energie wél reageert.
Leef in stappen van tien seconden. Laat verwachting los. En als je ooit denkt: ik heb geen keuze, adem dan. Want op dat moment… ben je simpelweg vergeten dat je er al één hebt gemaakt.
De kracht van keuze zit niet in zekerheid, maar in aanwezigheid. In bereidheid om te ontvangen, van jezelf, van anderen, van het universum. En hoe meer je ontvangt, hoe lichter het leven wordt.
Er is maar één millimeter tussen overleven en leven.
Tussen spanning en zachtheid.
Tussen reflex en bewustzijn.
En die millimeter…
is jouw uitnodiging om weer te kiezen.
— Honoré Daniël (voor jou gewoon René de Klerk)
Access Consciousness® Facilitator – Nederland
Voor de liefhebbers:
De 100-apen-regel verwijst naar onderzoek naar collectief leren: wanneer een groep individuen binnen één soort een nieuw gedrag herhaaldelijk uitvoert, kan dat gedrag spontaan verschijnen bij andere leden — zelfs op afstand. In moderne termen noemen we dit morfogenetisch veld of coherentie: het idee dat bewustzijn besmettelijk is. Hoe meer mensen kiezen voor rust, hoe makkelijker die trilling zich verspreidt.
En dát, misschien, is de mooiste keuze die je vandaag kunt maken.
